Duela bi urte, inpaktu izugarria sortu zidan gertakaria suertatu zen nigandik oso gertu. Minbizia. Hitzaren zama ikaragarria da. Gaixotasunera gerturatzea erabaki nuen. Laguntzea, gertu egotea, kolaboratzea, bisualizatzea eta normalizatzea da nire helburua orain. Horretarako, Pintura proiektu bat sortu dut. Zeregin honetan Stephanie Matthews Simontonek idatzitako “Recuperar la Salud” liburua izan nuen bide lagun. Gaixotasunaren irudiak bisualizatzeak jarrera aldaketa bat ekar dezakela dio bertan egileak. Pretensiorik gabe eta nere akonpañatzeko beharrak eramanda, nik lan hori egin nezakeela pentsatzen hasi ninzen. Presente egoteko nere modua izan da. Biopsia batzuen irudiak begiratu ondoren Interneten Ospitalean hasiko nuela proiektua erabaki nuen. Minbizien Biopsiak han bertan marraztu nahi nituen eta horretarako gestioetan murgildu nintzen. Adrian Illarramendi patologoarekin egin nuen nere lehenengo entrebista Olatz Albizuak, nere lagun erizainak aurkeztuta. Berak, proiektua egin zitekeela konfirmatu zidan eta bere Madrilgo laborategira gonbidatu ere baino lehendabizi Donostiako Ospitalean sahiatzea pentsatu genuen. Anatomia Patologikoko departamentuan, biopsiak, mikroskopioan begiratu eta diagnostiko bat egiten dute. Frogak formolen pasatzen dira eta parafinakin sellatzen dituzte. Horregatik, ez da asepsia berezi bat behar frogak manipulatzeko. Nere materialarekin joan nintekeen. Nahiz eta nere gertuko kontaktuak Ospitalean sartzea oso zaila izango zela pentsatzen zutenean, aukera bat sortu zitzaidan. Donostiako Ospitaleko Anatomia Patologikoko mikroskopiotik aritu naiz minbizien biopsiak zuzenean marrazten, Manuel Moreno Valladares Medikuaren azalpenekin. 12 binbizi desderdin marraztu ditut. Departamentutik jasotako tratua gertukoa, errespetuzkoa eta kuriosidadez begiratua izan da. Anatomia patologiko departamentuan hiru ordu saio bakoitzeko pasatzen nituen hiru edo lau marrazki egiteko minbizi zehatz batetaz. Gero hilabeteko gainontzeko egunetan formatu ertaineko akrikikoak paper gainean sortu nituen. Urte eta erdiko prozesu hau bukatu ondoren, interpretazio libreko edo pintura horietan inspiratuan olioko margo ertainak eta haundiak margotu ditut. Eosina izeneko tinte baten bidez ikusi daitezke zelulak eta horregatik more edo lila koloreko emaitzak dira askotan. Beste markadore batzuekin ere egon naiz lanean CD-34 izenekoa bezala. Honek marroiez teñitzen dituzte lesioa dagoen zelulak eta urdinez osasuntsuak. Inseguridadeak ere sortu dizkit proiektu honek minbiziko prozesua pasatzen ari diren pertsonen errespetua eta sensibilidadea kontutan izanda. Hilabete batzuk neramazkizkinean proiektuan aurkezpen tailer bat proposatu nien Raquel Rodriguezen Yoga Onkologiko taldeari. Egun hartan gertatu zena magia izan zen. Partaideen konplizidadea eta esker ona behar nuen segurtasuna eman zidan bide onean nengoela jakiteko. Gizakiak beste izakiekin konektatuta egoteko duen behar hori, gure erlazionatzeko modua, komunitate baten parte izatea, neuronek eta zelulek behar duten modu berean... Ideia hauek etengabeak dira nire lanean. Miren González Goikoetxea