Azal eta ortzi-mugaren bitartean Dena neurtzen, ebaluatzen eta azeleratzen den garai batean bizi gara. Algoritmoek aurpegiak ezagutzen dituzte, makinak gure ohiturak ikasten dituzte, eta gerrak gero eta zehaztasun teknologiko sofistikatuagoarekin egiten dira. Hala ere, zenbat eta kontrol handiagoa izan, orduan eta hauskorragoa dirudi gizaki egiten gaituenak. Erakusketa hau ez da gertaera banakakoen iruzkin bat. Kontrol absolutuaren edozein formatik ihes egiten jarraitzen duen guztiaren baieztapen desafiatzailea da. Agian, gaur egun, benetako keinu artistiko orok erresistentzia mota bat adierazten du dagoeneko: axolagabekeriaren aurka, gizakiak informazio hutsera murriztearen aurka, dena aurreikusi, neurtu eta kalkula daitekeen ilusioaren aurka. Gorputza ez da ideal edo erretratu gisa aurkezten. Zaurgarria da, kontraesankorra, batzuetan arrasto bat baino ez. Pintzelkada bakoitza itzultzeko aukerarik gabeko erabaki bat da, marka bakoitzak errepikaezin den une baten arriskua onartzen du. Pinturak ez du perfekzioa bilatzen, egia bat baizik: keinuaren berehalakotasunean bakarrik ager daitekeena. Formatu handiko margolanen ondoan, akuarela sekuentzia batek bizia hartzen du aurkezpen performatibo batean. Irudia eta denbora elkarrizketa iragankor batean bat egiten dute. Agertzen dena berehala desagertzen da ondoren, eta horrela irauten du memorian. Agian, hain zuzen ere, hemen dago erresistentzia mota bat gaur egun: giza eskuaren inperfekzioan jarritako konfiantzan, gure begiradaren irekitasunean eta kalkulu saiakera oro saihesten jarraitzen duen keinu baten boterean. Gizakiaren zenbat geratzen da ikusgai, gero eta azkarrago epaitzen duen mundu batean? Zenbat askatasun mantentzen du keinu batek informazio bihurtu aurretik? Eta zer arrasto uzten ditugu, azkenean, geratzen dena ez direnean gure hitzak, baizik eta gure eskuaren mugimendua? Agian askatasuna, gizakia misterio gisa ikustearen balioa berraurkitzen dugunean hasten da hain zuzen ere: ez konpondu beharreko arazo gisa, baizik eta behin eta berriz harritzeko gai den presentzia gisa. Giuseppe Donnaloia